Psychoprofylaxia porúch detí a mládeže
10 pytań · dwie minuty
1. Wychowawczyni zauważa, że zwykle pogodna uczennica od kilku tygodni wycofuje się, nie je obiadu w stołówce i unika rozmów. Co robisz?
2. Szkoła planuje jednorazowy apel o depresji z udziałem zaproszonego gościa. Jak to oceniasz?
3. Uczeń mówi Ci w zaufaniu, że czasem się okalecza, i prosi, żebyś nikomu o tym nie mówił/mówiła. Jak postępujesz?
4. Co Twoim zdaniem jest istotą profilaktyki zaburzeń psychicznych u dzieci?
5. Rodzice nastolatka bagatelizują jego problemy ze snem, drażliwość i spadek ocen: „To zwykłe lenistwo”. Jak z nimi rozmawiasz?
6. Masz poprowadzić dla młodszych uczniów zajęcia o rozpoznawaniu i nazywaniu emocji. Jak je planujesz?
7. W klasie narasta wykluczanie jednej osoby — rówieśnicy pomijają ją we wspólnych rozmowach i grupach w sieci. Jakie działanie wybierasz?
8. Gdzie widzisz granicę swojej roli jako osoby zajmującej się profilaktyką?
9. Jak reagujesz, gdy słyszysz od nastolatków, że chodzenie do psychologa to wstyd?
10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Psychoprofilaktyka zaburzeń dzieci i młodzieży”?