1. Co jest Twoją główną motywacją do pracy z młodzieżą w kryzysie?
2. Jak reagujesz na silne, negatywne emocje dziecka (np. rozpacz, agresję, lęk)?
3. Czy potrafisz zachować profesjonalny dystans, jednocześnie okazując empatię?
4. Jak podchodzisz do konieczności stałego aktualizowania wiedzy na studiach podyplomowych?
5. Praca w interwencji kryzysowej często wymaga współpracy z wieloma instytucjami (sąd, policja, psychiatra). Jak się w tym odnajdujesz?
6. Jakie są Twoje oczekiwania względem tych podyplomowych studiów w kontekście Twojej przyszłej pracy?
7. Jak radzisz sobie z brakiem natychmiastowych efektów w procesie wspierania młodzieży?
8. Czy czujesz się gotowy/a na pracę z rodzicami dzieci w kryzysie, co bywa trudniejsze niż praca z samym dzieckiem?
9. Wyobraź sobie, że stajesz przed dylematem etycznym w pracy (np. tajemnica zawodowa vs bezpieczeństwo). Twoje podejście:
10. Gdzie widzisz siebie za 2-3 lata po ukończeniu studiów?